Het Zoutpad

Wat als je in een week je huis en je inkomen verliest en je vervolgens hoort dat je partner ongeneeslijk ziek is? Dan besluit je een tent te kopen en te gaan wandelen. Niet zomaar een wandeling, maar het South West Coast Path langs de zuidkust van Engeland.

Een wandeling uit wanhoop, 1014 kilometer langs een soms onherbergzame kust. Raynor Winn beschrijft de tocht in haar boek ‘Het Zoutpad, over oude wegen maar een nieuw begin’. Geen fictie, maar werkelijkheid, in de marges van de reisgids van Paddy Dillon geschreven.

Niet weten wat er komen gaat, maar het desondanks aangaan. Een bijzonder boek! Geschreven in een stijl waardoor je het eigenlijk niet weg wilt leggen, maar ook niet snel wilt lezen omdat je bij de belevenissen wilt blijven. Elke stap mee wilt lopen. Vreest en hoopt dat de ziekte op afstand blijft, omdat je Raynor en Moth na het eerste hoofdstuk al in je hart gesloten hebt!

Een boek over wandelen, maar ook over leiderschap, over durven, over moeten, over afzien, over ethiek, over honger, maar ook over al datgene dat het leven de mooite waard maakt.

Een boek dat tot nadenken aanzet!

Luister hier naar een interview met Raynor Winn.

Sharing is caring

Hoe ga jij een uitdaging aan?

Uitdagingen aangaan blijft spannend, want een uitdaging is pas een uitdaging als je eventueel kunt falen, toch? Of toch niet, dat vraag ik mij af. Ik ben ruim voor het tijdperk van de Youtube challenges de gekste uitdagingen aangegaan. Een novelle schrijven in een maand (Nanowrimo), 1000 kilometer wandelen, koud douchen, zomaar een paar voorbeelden van uitdagingen die op kwamen en ik nodig vond om aan te gaan.

Hoe werkt dat dan zo’n uitdaging vroeg ik mij laatst af in een moment van reflectie. Waren het wel uitdagingen of wist ik eigenlijk wel dat ik het kon en was er meer sprake van doorzetten, niet opgeven, gewoon doen.

Meestal gaat het om iets dat je uit je comfortzone sleurt. Neem bijvoorbeeld koud douchen! Onder die warme douche staan en dan resoluut de warme kraan op koud zetten, vervolgens voelen hoe je geest en lichaam explodeert. Echt wel een uitdaging de eerste twee weken en daarna merk je dat de aanpassing is geslaagd. Je kunt het en het voelt weldadig, mission completed!

Mindset

1000 kilometer wandelen, het lijkt veel, maar met de juiste mindset is het eigenlijk heel makkelijk. Misschien is dat het; de mindset waarmee je start. Een soort weten dat je het wel kunt, dat het mogelijk is, dat je kunt groeien. In tegenstelling tot het denken in ‘ik kan dit toch niet’. Carol Dweck deed er onderzoek naar en schreef er zeer toegankelijke boeken over. In deze TEDxtalk gaat ze in op het belang van de juiste mindset voor je aan het avonturieren gaat!

We moeten af van het ‘ik-kan-het-toch-niet-denken’ en het inwisselen voor het ‘ik-kan-het-nog-niet-denken’. Voel je het verschil? Bij het eerste denken versla je jezelf al bij voorbaat, bij het tweede weet je dat je het misschien nu nog niet kunt, maar dat je van de ervaring gaat leren hoe je het uiteindelijk wel kunt bereiken.

Het volgende plaatje laat het mooi zien wat het verschil is tussen een statische mindset van niet kunnen (fixed mindset) en een mindset van ‘met de juiste inspanning is het mogelijk’ (growth mindset).

Is alls dan mogelijk? Ach sommige zaken laat ik graag aan mij voorbijgaan. Een violist zal ik nooit worden. Maar wie weet, als ik het echt zou willen. Als ik er echt voor wil gaan en dagelijkse 8 uur wil oefenen ūüėČ

Terug naar de uitdagingen. Misschien heeft het ook wel te maken met waar je het eigenaarschap‘locus of control’ neerlegt van je handelen. Ben jij het die aan het roer staat of is het de omgeving die van invloed is op jouw slagen? Kwam jouw falen doordat anderen je tegenwerkte of omdat je er gewoon nog niet klaar voor was. Leg je de verantwoordelijkheid voor je nieuwe dieet bij je App of coach of pak je hem zelf? Geef je op of ga je door?

Hoe ga jij je uitdagingen aan? Liggen ze ruim buiten jouw ‘comfort zone’, zijn ze binnen een jaar haalbaar (die 1000 kilometer) of vergen ze misschien wel 10.000 uur oefening. Voor mij zijn het meestal zaken waarvan ik denk ‘moeilijk, maar niet onmogelijk’. En dan bij succes telkens je grenzen weer verder leggen, want het succes levert meteen een mooie stapsteen naar het volgende doel.

Ben benieuwd hoe jij naar uitdagingen kijkt!

 

 

 

 

 

 

Sharing is caring

Kan kunst ons nog redden?

Kan de kunst ons nog redden van het wegzakken in het moeras van de middelmatigheid? Wakker schudden uit onze gemakzuchtige slaap van het alledaagse ‘makkelijke’ leven en lonkende vergetelheid? Wat raakt ons nog in het dagelijkse bombardement van prikkels, personal marketing, live streams en social stories?

Terwijl de huidige culturele en maatschappelijke thema’s schreeuwen om kunstenaars met een mening, lijken ze vooral bezig met business en verdienmodellen. Waar is de kunst als disruptief, schokkend, blaffend, schreeuwend?

Kunst die ergens over mag gaan. Niet mooi, maar zuur als Fluoroantimonic acid! Niet gevoelig, maar bijtend! Kunst niet opgeslagen in verfijnde koepels met gedempt licht en verfijnd geconditioneerde zalen, maar het liefst op ruwe muren ‘in your face’!

Niet leren schilderen als Rembrandt, maar leren cre√ęren als Banksy, daar waar het er toe op, op straat! In het oog van alledag om je uit te dagen, je te verwonderen, om je te vragen je oordeel echt te onderzoeken! Kan kunst het nog?

Dat vraag ik mij dan af terwijl ik door De Fundatie loop. ‘Vrijheid, de vijftig kernkunstwerken vanaf 1968′ een mooie expositie met dito boek. ¬†Spannende werken, uitdagend, soms confronterend, keurig verscholen onder de geglazuurde UFO.

Een overzichtstentoonstelling is natuurlijk altijd ‘uitdaging met terugwerkende kracht’, vooral aanzettend tot glimlachende beschouwing of niet? De curatoren hebben immers besloten dat dit de belangrijkste kernkunstwerken zijn.

Mooi, maar blijft mijn vraag ‘waar hebben ze zich verscholen, die commentatoren van ons huidig tijdsgewricht?’ Wanneer kruipen ze de academie uit om zich te roeren, te spiegelen, te confronteren, aandacht te eisen? Is de klimaatmars een eerste voorzichtige eruptie van jong aanstormend disruptief talent? ¬†De nieuwe Banksy’s of JR’s schreeuwend in je gezicht! Ik hoop het!

Kan kunst ons nog redden? Of hebben we de kunst gered en is de verbijstering, de verwondering, gestorven?

Sharing is caring

Dwalen met Komoot

Echt wandelen, betekent soms echt lekker (ver)dwalen. Gewoon lekker jouw intu√Įtie volgen in een onbekend terrein! Jezelf verliezen in de prachtige natuur zonder te letten op markeringen. Ongebaand gaan waar niemand ging!

Hoe dan ook komt altijd dat moment dat je denkt ‘en nu?’ Vroeger pakte ik dan de kaart, misschien een kompas, en stippelde ik de route uit langs hoogtelijnen, mogelijke stops of overnachtingen. Nu open ik Komoot een bijzonder handige App om tochten mee te plannen, te lopen of te registreren. In deze blog leg ik uit wat de voordelen van het gebruik van Komoot zijn en waarom ik echt fan ben!

Gedetailleerd kaartmateriaal

Wat is Komoot nu eigenlijk? Voor mij is het een heel handige App voor buitensporters. Of je nu wilt hiken, runnen, fietsen, klimmen of kanovaren, Komoot levert kaartmateriaal en navigatie voor jouw activiteit! De app op de smartphone heeft een mooie integratie met de via een laptop te benaderen website.

De App laat je het kaartmateriaal gebruiken via een dataverbinding. Via GPS heb je in combinatie met de kaart een nauwkeurige positiebepaling. Heel handig is dat het kaartmateriaal ook te downloaden is, waardoor je niet meer afhankelijk bent van het 4G-bereik van je telefoon. Je zult maar op de Schotse Hooglanden hiken in complete radiostilte, maar zelfs in Nederland vind je nog plekken waar je geen enkel bereik hebt. Heel rustgevend, maar niet handig als het al begint te schemeren en je echt terug wilt. Ander voordeel van het downloaden van het kaartmateriaal is natuurlijk het sparen van je databundel!

De gebruikte kaarten zijn goed gedetailleerd en voor alle sporten bruikbaar. Paden door natuurgebieden staan goed aangegeven en ook de te overbruggen beekjes of rivieren kom je tegen. Bij de instellingen kun je je voorkeur aangeven voor verschillende leveranciers van kaartmateriaal. Kortom geen excuus meer voor die onverwacht stevige klim, alle hoogtelijnen staan op de kaart.

(Ver)dwalen of plannen

Je kunt Komoot op meerdere manier gebruiken. Je kunt er mee plannen, tochten van anderen mee lopen of je tochten registreren.¬†Plannen doe je door van te voren op de website via waypoints je hele route te tekenen en te plannen. Deze laad je vervolgens naar je smartphone. Start de route ‘and go’

Je kunt ook routes van anderen lopen door deze op internet te zoeken op de bekende wandelsites en de GPS-gegevens eenvoudig te downloaden naar de App.

Zelf gebruik ik Komoot vaak om te registreren. Bij het begin van een tocht open je de App, druk je op <Record> en de rest gaat vanzelf. Route, snelheid, afstand, hoogteverschillen, alles wordt keurig opgeslagen en in mooie grafiekjes afgebeeld. Tijdens de tocht kun je de voortgang makkelijk zien, waardoor je een goed inzicht hebt in de nog af te leggen afstand of bijvoorbeeld mooie plekken om te rusten. De App heeft ook de mogelijkheid om foto’s te nemen en deze te integreren met je tocht. De exacte locatie van de foto wordt aangegeven op de kaart. Uiteraard krijg je na het be√ęindigen van de wandeling een mooi overzicht met alle statische details.

Komoot Community

Komootgebruikers vormen een community. Je kunt je tochten delen met andere gebruikers, die zo eenvoudig jouw tocht ook kunnen lopen. Het leuke van de community is dat het om een internationale groep gebruikers gaat. Een mooi vertakt netwerk dat de mooiste plekken op deze aardkloot omspant. Je kunt het zo gek niet bedenken of er heeft wel iemand gelopen. En natuurlijk niets zo leuk dan de eerste te zijn die een gebied ontsluit en er een mooie hike doorheen trekt! Door het lopen van tochten en het delen van deze tochten kun je de status van expert of pionier verkrijgen van een bepaald gebied. Mooi detail is dat het hierbij niet gaat om de gelopen afstanden, maar vooral om het delen van je tochtinformatie met anderen.

Is dat gratis?

De App is gratis te gebruiken met gebruik van internettoegang. Wil je het kaartmateriaal ook downloaden dan betaal je daarvoor een klein bedrag, dit kan per regio. Er is ook de mogelijkheid om tegen een vast bedrag van een paar tientjes levenslang het recht te verkrijgen om het kaartmateriaal van de hele wereld te downloaden. Dit is wat mij betreft de goedkoopste optie als je het afzet tegen al de kaarten die ik ooit kocht. Ik heb na een testperiode van een maand de wereldlicentie aangeschaft. Als ik op reis ga download ik de regio of het land waar ik ga lopen naar mijn smartphone en bij terugkomst verwijder ik het kaartmateriaal om het geheugen van mijn smartphone niet teveel te belasten.

Mijn tochten

Sinds midden 2018 registreer ik mijn tochten met Komoot. Je kunt ze hier bekijken en vervolgens lopen natuurlijk! Heb je vragen stel ze gerust! Ik ben benieuwd wat je van Komoot vindt.  Ben je ook een gebruiker van Komoot laat dan even je naam achter dan zoek ik je op! Veel wandelplezier!

 

 

Sharing is caring

De wereld op kniehoogte!

Ochtend. Een nevelig bos, geuren van verval, smalle paden. Niets zo lekker als een hike door de bossen! Een hike? Vraag mij dan meteen af wat het verschil is tussen een hike en een wandeling. Een hike klinkt duidelijk zwaarder, langer, met rugzak, kaart, proviand en het liefst op onbekend buitenlands terrein!

Een wandeling heeft toch iets van: ‘lekker naar buiten, handen in de zakken, gebaande paden en een pannenkoek na afloop’. Onzin natuurlijk! Een wandeling kan loodzwaar zijn. Iedereen die ooit in de bergen heeft gewandeld weet precies wat ik bedoel. Maar goed voor een wandeling van 2 uur neem ik vrijwel niets mee, maar voor een hike van dezelfde omvang ga ik lekker bepakt en bezakt op pad.

Het zal iets met veiligheid en onvoorziene omstandigheden te maken hebben. Maar ook met het kijken naar de werkelijkheid! Hoe kijk je en wat zie je? Zie je het landschap echt, lees je het? Zie je waar het wild gelopen heeft, herken je de sporen? Of loop je in gedachten en bewonder je vooral je ‘binnenwereld’, overdenk je uitdagingen, ergernissen! Ben je aanwezig in het nu of dwaal je door heel andere innerlijke landschappen?

Echt aanwezig zijn in een situatie,  bewust kijken doet wat met je. In de natuur, maar ook in de stad! Jezelf zaken afvragen, wie leven hier, hoe was het vroeger, is er iets veranderd? Onderzoeken van wat je ziet en wat het met je doet! Waarom ben je bang in een verlaten bos of waarom kom je juist tot rust?

Bewust kijken naar de wereld op kniehoogte, je perspectief veranderen en een andere wereld zien. Je oordeel uitstellen en echt zien! Leren van je ervaring! Ervaren hoe het is om echt ergens te zijn.

 

[Lees meer over City as text]

 

 

 

Sharing is caring

Kan niet wachten!

Heb jij dat ook, dat je nu langzaam 2019 begint in te richten, alsof het een leeg huis is? Of beter, een nog onontdekt land met verrassende uitzichten! Nu vallen Oud en Nieuw en mijn verjaardag vrijwel samen dus misschien ben ik een beetje ‘biased’, maar bij mij gaat het kriebelen! Het oude is gedaan, het nieuwe ligt voor het oprapen.

De dagen worden langer, ik kan niet wachten tot ik weer uit een tent kruip, liefst met een dun laagje ijs op het doek. Vuur maken en koffie zetten, terwijl langzaam de grondmist optrekt, de zon schittert in de dauwdruppels.

Ken je dat? Rugzak om en wandelen op een nog onontdekte route. Onbekende geluiden, beekjes, heuvels, bergen. Onbekende gerechten eten in kleine restaurants vol met onverwachte ontmoetingen met verweerde gezichten van het buitenleven. Verdwalen in de wetenschap dat het altijd goed komt!

Ja, ik kan niet wachten! Nog even de laatste oliebollen eten. Oud en nieuw vieren met een groot vuur en een huis vol en dan 2019!

Al wat ik jullie wil wensen voor 2019 ligt besloten in deze mooie Irish blessing … may the road rise up to meet you!

 

Sharing is caring

35 jaar later! Self revisited!

Dat je weer in een te krap zaaltje van de Radboud Universiteit zit in afwachting van een docent die hopeloos klooit met de afstandbediening van de beamer. Nu als ouder van een student, niet meer als die ongedurige eerstejaars. Maar dan neemt hij ons mee van Freud naar het Social Self. Van de analyse op de sofa naar de opkleurende hersengebieden bekeken door fMRI.

Hoe kennen we onszelf eigenlijk? Door eigen interpretatie, reflectie of door de ogen van anderen?

Onze ouders, de eerste juf, vrienden en vriendinnen. Op de klippen gelopen relaties. Werkgevers, projecten met maatschappelijke impact en intieme feestelijke momenten. Trouwen, je eerste kind. Alles straalt af op jou door de ogen van die ander.

Wie ben je eigenlijk en wat heeft je gemaakt tot wat je bent. Wat was de impact van het overlijden van mijn vader toen ik nog veel te jong was.

Het college kabbelt voort en ik voel mij weer even de eerstejaarsstudent van lang geleden. Het zien van jezelf door de ogen van die ander. Denken over wat de ander misschien van jou zal denken. Zit daar niet de kern van het niet weten en kennen van het zelf? Maar ook de pijn van mensen die leven naar de beelden van anderen, onderweg zichzelf vergetend!

Het is te vroeg om mijn vinger op te steken, om een tegenverhaal voor te stellen. Ik luister geduldig en daar is ie ‘basking in reflected glory’! De mooiste zin uit een college van zeker 35 geleden. Zomaar uit de mond van een niet native Engels sprekende prof. Ik zeg je er is niets veranderd, maar ook zoveel.

Blijf vooral je eigen social self! Cheers!

 

[Foto: Henk en Dionne @Radboud]

Sharing is caring

Wat is voor jou echt de mooite waard?

Ja je leest het goed: ‘wat is voor jou de mooite waard?’ Misschien ook de moeite, maar dit gaat dieper. Stel je het even voor!¬†Doen omdat het de mooite waard is! Schrijven omdat het mooi is. Leven vanuit mooite!¬†Verbinden en samenwerken omdat het beter en mooier is.

Leven vanuit een visie waarbij ‚Äėde mooite waard‚Äô voorop staat. Merk je dat je meteen begrijpt wat ik bedoel! Dat ik niets¬†hoef uit te leggen!

Sommige wandelen en beklimmen bergen voor de mooite.  Spannende tochten met onbekende uitkomst, gewoon omdat ze er zijn en jij je al die moeite wilt getroosten voor onbekende momenten van mooite! Neem bijvoorbeeld Eva die het wandelen tot haar leven heeft verheven!

Maar moet het allemaal zo meeslepend hoor ik je denken. Nee, natuurlijk niet, het doen wat de mooite is kan in heel kleine dingen zitten. Zaken die je moeiteloos doet, die je bijna geen energie kosten, maar je juist energiek maken. Flow heet dat! Soft en vaag? Nee, juist niet!

Waar zit voor jou de mooite? Voor mij zit die in de ruige natuur, het rusteloos op zoek zijn naar vergezichten, maar ook in het vuur en de gesprekken na afloop, de vrieskoude  sterrenhemel vlak voordat je de tent inkruipt!

Maar ook in het zoeken en blootleggen van de capaciteiten van mensen, ze uitdagen te gaan waar ze nooit gingen, ze de mooite te laten ervaren van hun eigen unieke innerlijke landschap. De ruigheid, de donkere spelonken en de oogverblindende toppen. Voor mij is dat de rode draad en de mooite waard!

Wat is voor jou echt de mooite waard?

 

Sharing is caring

Bang voor de angst? Omarm onzekerheid!

Twitter is een mooie graadmeter voor de ingeslopen angst in de maatschappij. De Telegraaf trouwens ook, hoewel ik mij bij de laatste vaak afvraag ‘geloven de lezers dit echt?’ Soms kijk ik met stijgende verbazing? Waarom toch die angst?

We leven in een van de rijkste en gelukkigste landen ter wereld, maar als ik Twitter mag geloven is het einde nabij! We lijken alles te verliezen, onze banen, onze cultuur, onze eigenheid! Waar komt die angst toch vandaan? En waarom blijft die in stand, terwijl we in bijna alle ‘systemen’ in de top 10 meehobbelen. Gezondheidszorg, pensioen, sociaal vangnet doen het best goed en qua veiligheid hebben we statistisch ook niet te klagen. Tuurlijk er is altijd iets te wensen. En grote systeemveranderingen, in diezelfde zorg en pensioenstelsel, en de robotisering houden we echt niet tegen. Zelfs het inmiddels beruchte basisinkomen gaat er vast ooit komen, ondanks de angst dat Nederland dan collectief aan het luieren slaat.

Omarm onzekerheid

Bang voor de angst! Hard roeptoeteren om hem te bezweren, te duiden naar eenvoudige oorzaken en nog eenvoudigere oplossingen! ‘Bouw een muur’, virtueel of niet, als oplossing voor angst. Of is het onzekerheid? Het lijkt of we er niet mee om kunnen gaan. Bang voor de toekomst, het onbekende, het niet kunnen duiden, het gevoel tussen wal en schip te vallen? Niet gezien of gehoord te worden?

Op Twitter zijn het vaak wat oudere ‘zuurpruimen’ die angst lijken te adopteren als de plaats om onzekerheid in te laten wonen. Hun ‘natural habitat’ zeg maar. Maar ook in gesprekken met jongeren en studenten is onzekerheid heel vaak het onderliggende thema. Onzekerheid over de toekomst! Gelukkig leidt die onzekerheid zelden tot roeptoeteren op Twitter of De Telegraaf, maar vaak wel tot een soort verlamming en meer dan soms tot depressie.

Onzekerheid het meest veronachtzaamde thema in het onderwijs, terwijl het in het hoofd van de student zo belangrijk is. Wat zou er gebeuren als je die onzekerheid omarmt. Als drijvende kracht ziet voor alles wat kan en wil ontstaan. Benoemen, delen en accepteren dat de enige zekerheid onzekerheid is. Kun je met verwachtingsvolle spanning vooruit kijken naar wat er komen gaat in vertrouwen dat je de capaciteiten hebt om er iets van te maken?

Maak onzekerheid eens tot thema van discussie! Bespreek en bedenk met elkaar handelingsrepertoire om er iets mee te doen. Kunnen we dat? Zou dat een einde kunnen maken aan de generaties van droeve angstige roeptoeters? De omslag naar een generatie die omarmt dat alles steeds onzekerder wordt, maar in de wetenschap dat ze de kwaliteiten hebben om er mee te ‘dealen’ op die momenten dat het er toe doet!

Als ik dan iets mag wensen voor 2019, dan wens ik dat!

Sharing is caring

Magisch wandelen, het nieuwe realisme!

Als zitten het nieuwe roken is, dan is wandelen het nieuwe realisme! Wandelen lijkt veel wat vast zit los te maken. Het zal wel loslopen is natuurlijk niet voor niets een van de meest gebruikte gezegden.

Ontkronkelen

Vastzittende gedachtes, moeilijke organisatieprocessen, ingesleten patronen, op een wandeling lijkt er ruimte te komen voor beweging! Het letterlijk bewegen lijkt te leiden tot het ontkronkelen van gedachten. Alleen of met zijn allen? Het maakt niet uit! Naast elkaar lopend moeilijke gespreksonderwerpen bespreken of achter elkaar ze overdenken. Een wandeling door de natuur geeft mooie metaforen voor probleemoplossing. Smalle paden, ruime vlakten zonder gebaande paden, moeilijk struikgewas, natte zompige grond.

Wandelen als een onbewuste meditatie! Ritmisch bewegen in de stilte van de vroege ochtend of late avond. Onderdeel worden van de natuurlijke cyclus van dag en nacht. Problemen lijken te verdampen! Niets zo productief als je dag op deze wijze beginnen of be√ęindigen.

De kunst van het verdwalen

Verdwalen, niet meer weten waar je bent en toch weten dat het goedkomt. Vertrouwen dat er ergens een aanknopingspunt is dat je weer naar een pad of spoor leidt. Genieten van het moment. Durven we nog te verdwalen? Niets zo magisch als dat!

Wandelen kan uitdagen! Op grote hoogte, in onbekend gebied of in moeilijke weersomstandigheden. Het leert je plannen, voorbereiden en risico’s inschatten. Het geeft inzicht in je conditie, je doelen en hoe je omgaat met energie en tegenslag. Hoe je ontlaadt en weer oplaadt. Niets geeft zo’n directe feedback als wandelen.

Iedereen kan wandelen, net zoals iedereen kan mediteren, bewust of onbewust. Een kilometer door het dorp of duizenden kilometers op een trail. Het leert je observeren en situaties nemen zoals ze zijn en daar dan het beste van maken. Vaardigheden aanscherpen, doorzetten, diep gaan en hoog eindigen!

Wandelen het nieuwe magische realisme!

Sharing is caring